Şeyma, titreyen ellerini cızırdayan kamp ateşine doğru uzattı. Kızarmış burnunu atkısının içine saklarken, “Ekim’de bu kadar soğur mu hava ya?” dedi. Burak hiçbir şey söylemedi. Üzerindeki montu çıkarıp nazikçe Şeyma’nın omuzlarına bıraktı. Şimdi üzerinde yeşil balıkçı yaka kazağından başka bir şey kalmamıştı. Güneşin batmasıyla birlikte ayaz ormana hızlıca …
Yıllar önce yaptığım korkunç bir hata peşimi bırakmıyor. O karanlık günden beri kabuslarıma giriyor. Kapkara, hüzün dolu gözleri adeta yardım etmem için yalvarıyor. Elimi uzatıyorum. Elini elime koyuyor ve birden diğer elini göğsüme bir bıçak gibi saplayıp ciğerimi söküp alıyor bedenimden. Kanlar içinde yere yığılıyorum. O ise gülümseyerek avucunda sıkıca …
Yeni yıl deyince herkesin aklında canlanan resim bellidir: Rengârenk süslemelerle dekore edilmiş ağaçlar, havai fişekler, aile ve dostlarla mide spazmı geçirene kadar tadı çıkarılan ziyafetler, canlı müzikler, partiler ve insan. Tüm derdi mucizevi bir şekilde yok olmuş gibi davranan, biraz umutlu, çokça ikiyüzlü bir yığın insan. Bu yılbaşı, ailemin yanına …
Paylaştığım tüm kısa öyküler arşivde →
Tüm Öyküleri KeşfetMerhaba, ben Aden Mavera. Gece Yarısı Vardiyası’na hoş geldiniz.
Korkuyla tanıştığım ilk anı dün gibi hatırlıyorum. 2000’li yılların başında bir yaz gecesi, herkes uyuduktan sonra gizlice salona gidip televizyonda Elm Sokağı Kabusu’nu açmıştım. Anneanneme yakalanmadan önce izleyebildiğim topu topu birkaç dakikalık bir sahneydi: Freddy, uyuyan bir kızın saçlarını kesiyordu.
O ufacık sahne, yıllarca saçlarımı toplayarak uyumama sebep oldu. Bunun bir film olduğunu biliyordum; yine de sahneyi zihnimden atamıyordum. Sonraki gecelerde de korka korka aynı filmin başına oturdum.
Küçücük bir sahnenin ruhumda iz bırakması ve beni kendine hayran etmesi işte böyle başladı. Büyüdükçe o dünyaları kuran yazarlar süper kahramanlarıma dönüştü.
Bugün ise herkes uyuduktan sonra, Gece Yarısı Vardiyası’nda kendi öykülerimi kaleme alıyorum.
